Student bouwt racefiets en wordt zesde in Ironman 5150 Westfriesland.
In 2021, na een sombere periode van online lessen tijdens de coronapandemie, mochten we eindelijk weer 'normaal' naar school. Na een jaar online onderwijs keek ik er vol enthousiasme naar uit om mijn studies te hervatten.
Frank Iliopoulos, projectleider van het Inholland Innovation Lab Alkmaar, had me gevraagd om voor de zomervakantie bij het Innovation Lab te komen werken. Het lab is een plek waar studenten van verschillende technische disciplines samenkomen om aan projecten binnen de hogeschool te werken. Het Innovation Lab werkt ook veel met composietmaterialen, iets wat me meteen aansprak.
Terwijl ik de mogelijkheden binnen het Innovation Lab verkende, trainde ik tegelijkertijd fanatiek voor de Ironman 5150 in Hoorn in 2022, met als doel zo hoog mogelijk te eindigen. Er was echter een probleem: ik had nog geen tijdritfiets om de wedstrijd mee te rijden.
Als arme student opende ik de Marktplaats-app en begon ik te zoeken naar tijdritfietsen. Ik was enigszins verrast door de prijzen waarvoor deze fietsen werden verkocht, en toen begon het idee bij me op te komen: wat als ik mijn eigen fiets bouw? Ik stopte met zoeken naar tweedehands fietsen en begon me te verdiepen in de constructie van fietsen van koolstofvezel.
Na wat bronnen te hebben geraadpleegd, was ik overtuigd. "Dit moet mogelijk zijn." De volgende dag sprak ik met Mark Wokke, docent-onderzoeker bij Inholland Composites en tevens werkzaam in het Innovation Lab, en legde uit wat ik in gedachten had en of dit haalbaar was. Mark antwoordde kalm: "Ja, dat is mogelijk. Succes."
Diezelfde avond opende ik mijn laptop en begon ik mijn eigen tijdritfiets te ontwerpen.
2 jaar later
Na twee jaar hard werken is mijn eigen tijdritfiets eindelijk klaar. Het project vergde veel geduld en doorzettingsvermogen, waarbij elke stap zorgvuldig werd overwogen en uitgevoerd. Mijn werkplek, ooit een eenvoudige studieruimte, was omgetoverd tot een technisch laboratorium voor snelheid en aerodynamica. Alles wat niet in dit laboratorium kon worden gedaan, werd gedaan in het Innovatielab van de Hogeschool Inholland Alkmaar. Het maken van de mallen was daar een voorbeeld van. Dit gebeurde onder begeleiding van Mark Wokke.
Het kiezen en installeren van de onderdelen was een zorgvuldig proces, waarbij elk onderdeel werd uitgekozen om aan mijn specifieke eisen en doelen te voldoen. Het nauwkeurig afstellen van mijn positie op de tijdritfiets om de laagst mogelijke CDA-waarde te bereiken, vereiste een gedetailleerde analyse en diverse aanpassingen.
Na afronding van dit project was ik zeer tevreden met het resultaat. De eerste keer dat ik op de fiets zat, ontdekte ik al snel hoe snel de tijdritfiets was. Al het harde werk en de toewijding die ik in dit project had gestoken, werden op dat moment bevestigd. Het was een hoogtepunt in mijn carrière en iets waar ik trots op ben.
Details over NOPIY Oyefa, voor de liefhebber.
Koolstofvezel frame
Het frame van koolstofvezel is speciaal ontworpen met aerodynamica in gedachten. Het frame is voorzien van schuimvulling voor extra stijfheid en veiligheid. Het totale gewicht van het frame is 1,22 kg. Met behulp van CFD is de luchtweerstand van het frame geoptimaliseerd om die paar extra watts te besparen.
Ergonomische cockpit
Op maat gemaakte aerostuurverlengstukken van koolstofvezel, 3D-geprinte handvatten en draadloos schakelen via SRAM Wireless Blips zorgen voor een soepele en geavanceerde fietservaring.
Groepset
Crank: SRAM Rival met aerodynamische crankstel Derailleur: SRAM Force AXS eTap Cassette: SRAM Force AXS Ketting: SRAM Force Pedalen: Shimano SPD-SL Remmen: SRAM velgremmen
Aerodynamische wielen
88 mm hoge Elite-wielen voor extra wattbesparing, met 25 mm Vittoria Corsa Speed Tubeless-banden voor minimale rolweerstand.
Wedstrijddag
Het is zover: 25 juni 2023, de racedag. Dit is niet mijn eerste deelname aan deze triatlon. Ik heb in 2022 ook al een poging gedaan en toen ben ik negende geworden. Mijn doel voor dit jaar: mijn tijd verbeteren, vooral op het fietsonderdeel.
De nacht ervoor was allesbehalve ideaal. Ik werd midden in de nacht wakker met misselijkheid. Was het de spanning? Twee jaar voorbereiding en slechts één kans om mezelf te bewijzen? De volgende ochtend werd ik vroeg wakker met weinig slaap en voelde me beroerd. Toch probeer ik er het beste van te maken.
Het beloofde een warme dag te worden. Volgens de voorspellingen zou het 32 graden kunnen worden. Na een vertraagde start was het eindelijk zover. Het startsignaal klonk en ik sprong met mijn wetsuit in het warme water om aan het zwemgedeelte te beginnen. Al snel merkte ik dat ik me niet helemaal op mijn gemak voelde. Mijn zwembril liep snel vol water en mijn schouders brandden; het voelde alsof ik geen vooruitgang boekte. Uiteindelijk kwam ik als 30e uit het water, niet wat ik gehoopt had. Nu alles geven op de fiets en proberen zoveel mogelijk plaatsen goed te maken.
Dit was hét moment om mezelf te bewijzen: het fietsgedeelte. Bovenal wilde ik laten zien dat mijn zelfgebouwde fiets de concurrentie aankon. De overgang verliep soepel en ik stond al op de 13e plaats voordat ik überhaupt op de fiets was gestapt. In de eerste 20 kilometer klom ik naar de 7e plaats.
Ik kwam als zesde uit de tweede wisselzone. De hitte begon nu echt op te vallen, vooral op het gedeelte van de dijk waar vrijwel geen schaduw was. Tijdens het loopgedeelte won ik nog een plaats, om die vervolgens weer te verliezen. Uiteindelijk kwam ik als zesde over de finish. Ik had op meer gehoopt, maar dit was het maximale voor die dag.
Achteraf was ik uiteindelijk zeer tevreden, vooral over de prestaties van mijn fiets. Uiteindelijk had ik het grootste deel van het fietstraject goedgemaakt, waardoor ik nog steeds in de race kon blijven.